Blij dat ik ren!

Rennen met Evy, inspanning!Ook deze week een verhaal van een hardloper die is begonnen om samen met Evy lekker buiten te gaan lopen. Ook voor deze lezer zijn Evy en hardlopen inmiddels niet meer uit het leven weg te denken!

Sporten? Dat is niks voor jou, kom op zeg. Je bent niet lenig genoeg en nogal lomp. Als je loopt, blubbert je vet. En je zwabbert met je benen. Mijn leven was gebaseerd op zulke informatie en dus wist ik niet beter dan dat ik ongeschikt was, voor wat dan ook. Ik hulde me in veel te grote kleren om dat wanstaltige lijf te verhullen. Daarmee maakte ik het natuurlijk juist heel erg. Maar wist ik veel. En sporten deed ik natuurlijk helemaal nooit. Gelukkig vond ik daar toch niks aan, dat wist ik zeker.

Toen begon de middelste aan een halve marathon. Zomaar op een dag zette hij het op een lopen. Drie keer per week en fanatiek tot op het bot. Ik was zo trots als een pauw toen bij over zijn eerste finish rende.

Oudste zag zijn kleine broertje vooruit schieten en liet het niet op zich zitten. Ook hij nam de benen en hield er niet meer mee op. En ook nu was ik trots, dubbel trots omdat de broers elkaar achterna renden.

Het is ook wat voor jou!, spraken ze regelmatig. En in koor. Ja hoor, zeker weten, riep ik er dan cynisch achteraan. Nou, hup, riepen ze dan terug, geraniums kunnen altijd nog.

Vooral dat laatste zette me aan het denken. Weliswaar was ik allang geen twintig meer, maar ook nog lang geen tachtig. En eigenlijk was stilzitten nog nooit iets voor mij geweest.

Ik dacht er diep over na. Misschien moest ik het toch eens proberen. Een route wist ik al: donkere straatjes en dicht bij huis zodat ik snel weer terug kon zijn. Om m’n verlies te nemen, natuurlijk.

En op een donkere winteravond trok ik de stoute schoenen aan. In m’n oor vertelde ene Evy dat ik zometeen ging hardlopen en dat ik dat best kon. Tuurlijk, dacht ik dwars, jij kunt het weten, je kent me al een minuut.

Maar ik ging. En tot mijn stomme verbazing ging het helemaal niet zo verschrikkelijk beroerd als ik me voorgenomen had. Integendeel. Wat ook opviel: geen spreekkoren aan de kant en geen protestmarsen met leuzen als ‘walvis go home’. Het was wel zwaar, maar toen ik terugkwam, voelde ik me onoverwinnelijk.

En ik loop nog steeds. De ene keer beter dan de andere. En met voor- en tegenspoed. Tot maart geen centje pijn, bijvoorbeeld, maar daarna blessures en terug naar bijna-af. Evy doet daar niet moeilijk over. Waar ik ook begin, ze blijft ‘fier’ en geloven in m’n hardloopkunsten. Voor mij voelt zo’n eind terug als een soort degradatie waardoor ik ineens zeker weet dat ik ermee zal stoppen. Maar stiekem denk ik ook weleens aan inschrijven voor een of andere run.

Dat laatste is wel érg optimistisch, maar laat me nou maar. Ik ben gewoon verschrikkelijk blij dat ik ren.

Comments are closed.