Ode aan Evy

Er zijn honderden, misschien wel duizenden mensen die hardlopen met Evy. Er zijn ook hardlopers die na het afronden van de start to run serie op eigen voeten verder gaan. Voor deze groep mensen deze gastpost:

Gezellig een stukje rennen samen met Evy‘Kom aan, nog even volhouden! Ik weet dat je het kunt’ schalt door mijn koptelefoon mijn oren in, terwijl ik mezelf voortsleep op een warme zomeravond. Ik moet doorgaan, ik moet doorgaan, voor Evy, gaat er door mijn hoofd. Ik ben aan het hardlopen, al lijkt het meer op joggen, en op de zwaarste momenten meer op een soort versnelde wandelende tred. Soms zit ik met mijn hoofd ergens anders, als ik dan weer terug de realiteit in word geslingerd, betrap ik mezelf er soms op dat ik bijna stilsta en nog maar miniem voortstrompel. Ik geef mezelf dan een figuurlijke schop onder mijn kont, en gooi m’n tempo iets omhoog.

De muziek pompt door, steeds op hetzelfde ritme, het ritme in mijn ademhaling is echter ver te zoeken, ik heb een rood hoofd, ben aan het hijgen en mijn loophouding is verre van ideaal. Toch ga ik door en geef ik niet op. Evy sleept me er keer op keer doorheen. Nu ook! Ze zegt dat ik dit loopstukje er bijna op zit en telt af van 5 naar 0, eindelijk! Maar bij Evy betekent dit niet dat je mag stilstaan, het is wandelen geblazen, en daarna begint het weer van voor af aan met een -zoals Evy dat als geen ander lieflijk zegt- ‘loopstukje’.

Loopstukjes die de afgelopen weken steeds langer zijn geworden. Ik begon met 1 minuut, waarna ik buiten adem was. Inmiddels word ik geacht 10 minuten achter elkaar te rennen en vervloek ik Evy dikwijls tijdens mijn run. Als een slavendrijver blijft ze me echter aanmoedigen en motiveren waardoor ik maar door en door ga. Tijdens de run sterf ik duizend doden en kan ik me maar moeilijk herinneren waarom ik ook alweer die hardloopschoenen weer heb aangetrokken om mezelf steeds opnieuw over te geven aan de grillen van Evy.

En na mijn run? Dan denk ik hier heel anders over. Alle pijntjes en struggelingen van onderweg ben ik direct na thuiskomst vergeten. Ik schop mijn schoenen uit, spring onder de douche, eet een banaan en voel dat ik gloei van trots. Als je me een paar maanden terug had verteld dat ik nu 10 minuten achter elkaar kon rennen had ik je voor gek versleten. En nu doe ik het gewoon! Ik heb me zelfs voor een officiële run ingeschreven.

Evy, ik zal eerlijk zijn. Mijn gedachten over jou zijn niet altijd even positief. Vooral tijdens de lessen is het maar goed dat je niet in mijn hoofd kunt kijken. Ik vervloek je meermaals en denk altijd dat je mijn kwaliteiten te hoog inschat. Toch blijk je het altijd bij het rechte eind te hebben en loop ik mijn lessen netjes uit. Je motiveert me, moedigt me aan en je Vlaamse stemgeluid begint me steeds vertrouwder in de oren te klinken. Je voelt als een loopmaatje voor me, we zijn een dreamteam, jij en ik. Ik op mijn hardloopschoenen en jij coachend in mijn oren, samen kunnen we alles aan.

Toch is het moment gekomen dat ik je achter me ga laten. De laatste les is in zicht en daarna laat ik je los en ga ik op eigen benen verder, benen die hardloopbenen geworden zijn. Dat zal wennen zijn, maar ik zal nooit vergeten hoe ik ooit begon, samen met jou. Jouw ‘Ik ben fier op je’ zit in mijn geheugen gegrift, na iedere run klinkt het door mijn hoofd. Na elk rondje zal ik terug denken aan het prille begin.

Deze blog is geschreven door Essence of Luck.

Comments are closed.